Tijanje – selo tišine, tradicije i ljudi koji čuvaju duh Dragačeva

U srcu Donjeg Dragačeva, među blagim brdima, livadama i šumama, nalazi se selo Tijanje – mesto koje i danas čuva duh starog seoskog života, uprkos promenama koje su zadesile mnoga ruralna područja. Nekada življe i brojnije, sa više domaćinstava i dece na seoskim putevima, Tijanje danas ostaje simbol opstanka, rada i privrženosti korenima.

Ovaj kraj od davnina je bio pogodan za život. Plodna zemlja, izvori vode i povoljan položaj omogućili su stanovništvu razvoj poljoprivrede i stočarstva, što je generacijama predstavljalo osnovu života meštana. Kuće razuđene po obroncima i danas svedoče o nekadašnjem načinu života u kojem su komšije bile udaljene, ali povezane zajedničkim radom i običajima.

Tijanje se u istorijskim izvorima pominje još u 15. i 16. veku pod različitim nazivima, a posebno mesto zauzima podatak da je od 1839. do 1877. godine ovde bilo sedište Dragačevskog sreza, pre nego što je preneto u Guča.

Selo je poznato i po pričama koje se prenose generacijama. Meštani govore o lokalitetima poput Turskog zgarišta, ali i o čuvenom energetskom polju i starom hrastu za koji mnogi veruju da donosi mir i dobro raspoloženje. Iako naučna potvrda ne postoji, Tijanje godinama privlači posetioce iz raznih krajeva Srbije koji ovde dolaze zbog prirode, tišine i posebne atmosfere.

Posebno mesto u životu sela zauzima crkva posvećena Svetom Prokopiju, jedna od najstarijih u dragačevskom kraju, podignuta 1810. godine. Oko nje su se kroz istoriju okupljali meštani, organizovali sabori i važni događaji, a i danas predstavlja simbol zajedništva i trajanja sela.

Uprkos izazovima modernog vremena, u Tijanju i dalje rade vredni domaćini. U selu posluje i porodična mlekara koja se bavi preradom mleka u sir i kajmak, otkupljujući mleko sa šireg područja Dragačeva i centralne Srbije. To je još jedan dokaz da selo nije samo prošlost, već i realna šansa za budućnost.

Tijanje je danas više od sela – ono je priča o ljudima koji nisu odustali od svog zavičaja, o radu koji traje generacijama i o Dragačevu koje i dalje živi zahvaljujući svojim selima.